Time to say goodbye - Wracam do Polski!

Zrobiłem to! Ukończyłem program i po dwóch latach wracam do ukochanej Polski. Yeah! 

Pożegnanie z host rodziną

Ale najpierw zacznijmy od początku końca. Czas jaki pozostał mi do końca programu liczyłem na długo przed powrotem. Łatwiej było mi znieść tęsknotę za krajem. I choć to paradoksalnie zabrzmi, nawet tego nie czułem - "Nie o to chodzi, by złapać króliczka, ale by gonić go". Jakkolwiek ma to sens :P Zostawmy to...

Ostatni tydzień mojego pobytu zaczął się w poniedziałek, kiedy to zwolniłem pokój dla przyszłej niani. Rodzina skorzystała z jakiegoś programu dla osób posiadających amerykańskie obywatelstwo. Taka osoba zarabia około $600 tygodniowo. Dla porównania au pair tylko $195,75. Dziewczyna przyjechała do nas, aż z Karoliny Południowej. 4 dni prowadziła samochód i przy okazji coś tam zwiedzała :D

Przez kolejne dni miałem za zadanie wprowadzić około 20 letnia dziewczynę w obowiązki dnia codziennego. Czyli wszystko od pobudki, przez zrobienie śniadania, zawiezienie dzieci do szkoły i na dodatkowe zajęcia, po zorganizowanie im czasu wolnego, kończąc na kąpieli, przeczytaniu bajki na dobranoc i położeniu dzieci spać. Choć pracę zazwyczaj kończyłem tuż przed kolacją :]

I nieskromnie powiem, że mając porównanie tego tygodnia, zdałem sobie sprawę jak bardzo cierpliwy, oddany i życzliwy byłem dla mojej rodziny goszczącej. W skrócie; nie uważałem tego za pracę, ale traktowałem to tak, jakbym wypełniał obowiązki mojego własnego życia rodzinnego.

Host po tygodniowej podróży służbowej powrócił w sobotę do domu. Przywitał się z nianią i wieczorem poszliśmy do wykwintnej argentyńskiej restauracji na moją pożegnalną kolację. Powiem Wam, że w życiu nie byłem w tak luksusowej restauracji. Mnóstwo obsługi, stół szwedzki i kelnerzy, którzy widząc zieloną kartę na naszym stoliku, co chwile podchodzili z wieloma rodzajami mięsa. Kto miał życzenie, ten mógł skosztować :) Yummy! +5000 kcal gratis

W domu przyszedł czas na otwarcie prezentów. Otrzymałem magnezy na lodówkę z obrazkami narysowanymi przez dzieci, fotoksiążke ze zdjęciami podsumowującymi cały mój rok spędzony w Kalifornii. Oprócz tego super grę planszową, którą tam polubiłem i masę innych drobiazgów. 

A na sam koniec udanego wieczoru, czekał na nas deser - olbrzymi tort lodowy Oreo :) Oprócz tego bonusem były wybrane przeze mnie waniliowe lody z kawałkami ciastek oreo. Hości nie wiedzieli, czy lubię je w wafelku jako sandwich, czy też na patyku? Więc kupili oba rodzaje. Mniam, same słodkości :D

Tak więc ostanie chwilę spędzone z rodziną były dla mnie wisienką na torcie. Cieszę się, że to właśnie w gronie tej rodziny spędziłem swój drugi rok, jako au pair!

Ostatnie chwile

Z samego rana zawiozłem rodzinę na lotnisko. Polecieli do Tennessee na święta. Mój lot miał być dopiero po południu, wiec w drodze powrotnej zdążyłem pojechać na Mszę Świętą. Następnie miałem całe 2 godziny dla siebie. Czyli krótki odpoczynek, obiad i na deser ponownie moje ulubione lody oreo :] Ostatnią rzeczą, którą zrobiłem tego dnia przed udaniem się na lotnisko, było wzięcie udziału w ostatnim au pair meetingu. Pożegnałem się z moimi ulubionymi LCC. Podziękowałem za wsparcie, za wypieki domowej roboty, których nigdy nie brakowała w trakcie naszych spotkań oraz za całokształt pracy jako Local Childcare Consultant.

Na lotnisku

Długo przygotowywałem się do tej chwili. Chwili w której będę siedział w samolocie lecącym do Polski. Zastanawiałem się jakie to będzie uczucie? I wiecie co? Radość i zadowolenie, że wytrwało się do końca! Wykonałem odpowiedzialne zadanie i w końcu mogę udać się na zasłużony odpoczynek.

Odnośnie moje podróży mogę powiedzieć, że na lotnisku po zważeniu walizki ukazał mi się wynik 25 kg. Czyli 2 kg nadbagażu. Byłem przygotowany na taką okazję i wyrzuciłem stare ubrania, do których miałem sentyment. Wszelkie pozostałe rzeczy poupychałem do granic możliwości w plecaku. Jak dobrze, że na całej trasie San Francisco - Londyn - Warszawa - Szczecin, nie sprawdzono plecaku przy wejściu do samolotu. Na pewno przekroczyłem obowiązujące limity. Jako ciekawostkę dodam, iż w całym Jumbo Jetcie widocznym poniżej, klasa ekonomiczna zajmowała tylko tył samolotu - dosłownie jeden "przedział".

Dopiero na 30 minut przed planowym odlotem do Warszawy otrzymaliśmy informację, gdzie został podstawiony nasz samolot. Chwilę po starcie i nakręceniu filmiku z Heathrow, udało mi się w końcu zasnąć - 24h na nogach zrobiło swoje. Na całe szczęście obudziłem się w chwili kiedy samolot zaczął schodzić do lądowania. Kiedyś wyczytałem, że w trakcie startów i lądowań człowiek nie powinien spać ze względów zdrowotnych. Inaczej można zrobić sobie krzywdę.

Z Warszawy wystartowaliśmy z 25 minutowym opóźnieniem. Byłem niezadowolonym z tego powodu. Właśnie tyle czasu zabrakło mi, aby móc jeszcze podziwiać Szczecin za dnia. Szkoda bo nagrałbym dłuższy materiał dla filmiku, który umieściłem poniżej.

Po wylądowaniu na lotnisku czekała na mnie mama z bratem. Radość ogromna! Tak kończy się 2 letnia przygoda. Ale to jeszcze nie jest koniec bloga! W kolejnym poście pochwalę się swoją 4 tygodniową podróżą po Polsce. Dopiero po niej zrobię spis postów, których planowałem dokończyć po powrocie do Polski. I jak je uzupełnię, to będzie koniec :P

Let's keep in touch and maybe one day I'll try finish this blog :]

Walk for Life (2017) - San Francisco

Bardzo się ucieszyłem kiedy na tablicy ogłoszeń kościoła w Menlo Park, przeczytałem o autokarowym wyjeździe na Marsz dla Życia do San Francisco. Jest to coroczna manifestacja ruchów pro-life opowiadająca się za życiem od poczęcia do naturalnej śmierci. Organizowana jest w okolicy 22 stycznia, kiedy to w 1973 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał decyzję w sprawie Roe v. Wade, który ustanowił aborcję na życzenie prawem ziemi, co oznacza, że każdy stan w USA może samodzielnie regulować tę zasadę.

Jako osoba pro-life nie mogło mnie tam zabraknąć, ale pomimo soboty mogłem być tylko przez godzinę - musiałem wrócić, aby zająć się dziećmi :] W trakcie przedmarszowych wystąpień, usłyszeliśmy ze sceny, że prezydent Donald Trump drugiego dnia swojej kadencji przywrócił dekret „Mexico city policy”, czyli “zasadę globalnego knebla”. Zasada ta została po raz pierwszy wprowadzona w 1984 roku przez prezydenta Ronalda Reagana w Mexico City w czasie Międzynarodowej Konferencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Ludności i Rozwoju. Powoduje blokowanie finansowania przez USA wszelkich organizacji zajmujących się zdrowiem reprodukcyjnym i świadczących usługi doradcze w zakresie aborcji.

Oprócz tego wysłuchałem świadectwa Melissy Ohden. Kobiety która przeżyła własną aborcję. Na szczęście boskim zrządzeniem urodziła się zdrowa. Zachęcam do zapoznania się z jej historią.

Wystąpiła również Pam Tebow. Opowiedziała historię kiedy podczas misji katolickiej na Filipinach zachorowała na czerwonkę. A ponieważ była w ciąży lekarz zalecił jej wykonać aborcję. Odmówiła. Dziś jest mamą gwiazdy baseball Tim'a Tebow'a - zdobywcy Trofeum Heisman'a. W 2010 roku ona i jej syn pojawili się w reklamie Super Bowl promującej ruch „Pro-Life”.

Na stronie organizatora wyczytałem także, że był to jeden z najbardziej deszczowych miesięcy w historii Kalifornii: "Od czasu, gdy organizatorzy zaczęli przygotowywać Marsz o 7 rano, aż do jego zakończenia około 16:00, deszcz ustał. Znowu zaczął padać, gdy tylko Marsz się zakończył".

Czytając dalej możecie dowiedzieć się, że tuż za Marszem dla Życia, wyruszył Marsz Kobiet (Women’s March). Obydwa poszły tą samą trasą, w dół Market Street, aż do budynku promowego w San Francisco.

Współprzewodnicząca Marszu i współzałożycielka Eva Muntean powiedziała CalCatholic: „Chociaż podczas przygotowań spowodowało to wiele dodatkowej pracy, jak koordynacji z policją i organizatorami drugiego wydarzenia w celu zapobiegania konfliktom, teraz uważam, że było to opatrznościowe. Ponieważ w marszu kobiet dziesiątki tysięcy ludzi spacerowały po Market Street pod naszymi sztandarami „Aborcja rani kobiety”. Nie wszyscy byli fanatykami popierającymi aborcję i nawet do nich można było dotrzeć. Jesteśmy pozytywni, wiemy z przeszłych doświadczeń, że nasze przesłanie życia i miłości, nadziei i uzdrowienia dotrze do niektórych z tych kobiet. A nawet jeśli tylko do jednej, to ile warte jest to jedno życie, jedna dusza? Wszystko!"

Źródła: 1, 2, 3, 4, 5,

Dzień II - Los Angeles i Las Vegas

Krótki był mój sen w HI Santa Monica Hostel. Obudziłem się w nocy i ku mojemu zdziwieniu moja mama również nie spała. Jet lag zrobił swoje. Szybko podjęliśmy decyzję i udaliśmy się na słynną Santa Monica Beach, aby zobaczyć wschód słońca. Dla mnie znanej przede wszystkim z kultowej gry GTA San Andreas. Pozostałym to miejsce będzie się kojarzyć z początkiem Route 66, której długość wynosi 3945 km. Droga ta przebiega przez 8 stanów i kończy swój bieg w Chicago na podobnej promenadzie, jak tutaj.

PS. Nazwa "San Andreas" pochodzi od nazwy uskoku tektonicznego biegnącego wzdłuż wybrzeża Kalifornii.

Santa Monica pożegnaliśmy przy ratuszu obok, którego zostawiliśmy samochód. Znajduje się tam płatny parking wielopoziomowy. Następnie w drodze do LA wstąpiliśmy do polskiego kościoła na Mszę świętą :] Ku naszemu zaskoczeniu rekolekcje adwentowe prowadzone były przez o. Jana Króla - wicedyrektora Radia Maryja i TV TRWAM :D     Strona parafii: www.polskaparafia.us

Parafia Matki Bożej Jasnogórskiej

Potem udaliśmy się do centrum LA. Najpierw zobaczyliśmy Staples Center. Jest to wielka hala widowiskowo-sportowa. Swoje mecze rozgrywają tam: Los Angeles Lakers, Los Angeles Clippers, czy hokeiści z Los Angeles Kings. Sama hala mieści od 18 340 widzów hokeja po około 20 000 fanów muzyki. Mecze NBA pomieszczą maksymalnie 19 067 kibiców.

Następnie spacerowaliśmy po okolicy bez żadnego planu. Tak po prostu przed siebie gdzie nogi poniosą. Później w samochód i jazda do Griffith Observatory podziwiać panoramę Hrabstwa Los Angeles wraz ze słynnym napisem Hoolywood. I właśnie pod tym napisem trafiliśmy na Marka Kirsch'a. Nie znałem go, ale nagrał ze mną czołówkę do swojego programu :D Kto wie może kiedyś przeglądając internety trafię na siebie w jego materiale? Póki co zostaje mi cieszyć się super pamiątką, jaka została mi po tym spotkaniu, czyli zdjęciem. Swoją drogą Mark jest bardzo pozytywną osobą.

Żegnając Miasto Aniołów wybraliśmy się na Hollywood Blvd, gdzie znajduje się aleja gwiazd oraz Dolby Theatre - miejsce wręczenia Oskarów. Miejsce tłoczne, ale niezbyt przyjemne. Kiedyś ze znajomymi nocowaliśmy w motelu przy tym bulwarze i nie zrobiło na nas dobrego wrażenia. Szczególnie w nocy kiedy kręci się tam sporo dziwnych ludzi. Niby można się tam zabawić bo jest sporo barów i dyskotek. Lecz z pewnością trzeba tam uważać.

Czas nieubłaganie pędził do przodu, a dzień ustępował miejsca nocy. Dlatego po szybkim odhaczeniu naszej listy, ruszyliśmy w trasę do Las Vegas. Na naszą korzyść przemawiał fakt, iż była niedziela. Inaczej sporo czasu stracilibyśmy stojąc w ulicznych korkach.

4 godziny zajęła nam podróż do miasta, które wcale nie jest światową stolicą hazardu. Tytuł ten przysługuje Makao gwoli ciekawostki :P Na miejsce dotarliśmy dosyć późno bo około północy i na dodatek przywitał nas lekki mróz. Nie zniechęciło nas to zupełnie i mimo zmęczenia poszliśmy zwiedzać. Poza tym mówi się, że to miasto nie śpi nocą. Więc komu w drogę, temu czas :]

PS. W przyszłości wstawię tutaj linka do postu (kiedy go skończę) z mojej wcześniejszej wyprawy do Las Vegas :P  

Dzień I - California State Route 1

Święta Bożego Narodzenia zbliżały się wielkimi krokami. Przypadek sprawił, że żydowskie święto świateł - Chanuka, rozpoczynało się 24 grudnia i trwało do 1 stycznia. Na moje szczęście host rodzina postanowiła odwiedzić w tym czasie swoich krewnych. Mieli m.in. odwiedzić Tennessee, do którego zaprosili mnie na wakacje. Dzięki temu, iż nasze święta wypadały w tym samym czasie, mogłem otrzymać aż 17 dni wolnego :D  Rodzina miała wyjechać tydzień przed wigilią. Ja korzystając z okazji zapytałem się hostów, czy mógłbym zaprosić podczas ich nieobecności moich przyjaciół z Teksasu. Zgodzili się <3 Cudownie!

Radość jednak nie trwała zbyt długo. Na skutek różnych przeciwności, mogliśmy spędzić czas wspólnie, ale tylko w Sylwestra. I o tym dowiecie się za siedem kolejnych postów. Na które już teraz zapraszam :P

Musiałem jakoś zaplanować sobie czas wolny i ku mojemu zaskoczeniu z ratunkiem przyleciała moja mama. Jak tylko dowiedziała się, że święta będę spędzał samotnie albo w gronie au pair, to od razu sprawdziła połączenia lotnicze. Znalazła tanie bilety do San Francisco na trzy tygodnie przed wylotem. Linią WOW Airlines przyleciała z Berlina z przesiadką na Islandii za kwotę 419,98 USD.

Keflavik - Islandia

SFO Airport

Menlo Park Inn 

16 grudnia 2016 roku odebrałem mamę z lotniska. Następnie kolacja u Hostów, którzy zamówili moje ulubione meksykańskie jedzenie :) Kolejny dzień z samego rana odebrałem mamę z motelu i ruszyliśmy przed siebie. Godzinę później hości mieli samolot, dlatego motel w tej sytuacji był najlepszym rozwiązaniem.

Tego dnia na trasie Big Sur Coast Highway, czyli długiego na 90 mil odcinka Highway 1 zobaczyliśmy: Carmel Mission, Whalers Cabin Museum, Bixby Bridge oraz McWay Falls. 

PS. Na sam koniec wspomnę ciekawą sytuację. Tuż przed przyjazdem do hostelu w Santa Monica tankowałem na okolicznej stacji. Poszedłem zapłacić, ustawiłem się w kolejce i wtedy od kobiety, która weszła chwilę po mnie usłyszałem, że na stację zajechała Rihanna... Po powrocie do auta zapytałem się mamy, czy widziała przed chwilą tankującą kobietę, mulatkę? Mama potwierdziła, ale nie miała pojęcia kto to był. Wspomniała tylko, że ta kobieta wysiadając z samochodu tylko się do niej uśmiechnęła :D Można? Można :P hahaha

Pokazy lotnicze w San Francisco

Dzisiejszy wpis nie będzie obfitował w zdjęcia i nie dołączę do niego długiego filmu. Gdybym wiedział co mnie ominie, inaczej zaplanowałbym dzień, który rozpoczął się tak... 9 października pojechałem z Izą na polską Mszę do San Francisco. Gdzie następnie zjedliśmy pyszną prawdziwą polską kiełbaskę <yummy!> Potem przeszliśmy przez miasto, zahaczając o słynne wiktoriańskie domki tzw. Painted Ladies. Powinniście je kojarzyć z amerykańskich filmów. Pod spodem załączam stare zdjęcie. Dlaczego stare? Alamo Square w tym czasie przechodziło akurat renowację. Stamtąd najlepiej byłoby mi zrobić zdjęcie.

Painted Ladies

Na filmie z tego miejsca będziecie mogli usłyszeć przelatujące nieopodal samoloty. Ponieważ w tym czasie odbywał się w San Francisco Fleet Week, czyli Air Show. Dlatego jednym z punktów tego dnia było zobaczenie pokazu lotniczego popularnej grupy "Blue Engels". Powiem szczerze - w ogóle mnie się nie spodobali. Jest taki jeden wyraz, który doskonale to podsumuje - NUDA! 

Hm, większe wrażenie robi na mnie przelatujący A380, niż kilka odrzutowców lecących bardzo blisko siebie. Może dlatego, że myśliwce są bardzo małe... i tutaj jest dobry moment, aby zaprezentować Wam United Airlines - Jumbo Jet, który dał pokaz przed grupą "Niebieskich Aniołów". Wideo zapożyczone z YT. Żałuję, że przegapiłem taki wspaniały widok... ach!

Zanim przeszliśmy nad nabrzeża skąd był najlepszy widok na podniebne wyczyny, po drodze wstąpiliśmy do mojego ulubionego outletu - Marshalls. Iza musiała kupić prezenty przed powrotem do Polski :P Troszkę czasu nam tam zeszło... Następnie przeciskając się przez tłum trafiliśmy również na barwną paradę :)

Dzień kończyliśmy na Washington Square Park gdzie wspólnie z Izą, Jamesem oraz CiCi podziwialiśmy drogie samochody i wypiliśmy po Angry Orchard, czyli popularnym amerykańskim cydrze :P