Time to say goodbye - Wracam do Polski!

Zrobiłem to! Ukończyłem program i po dwóch latach wracam do ukochanej Polski. Yeah! 

Pożegnanie z host rodziną

Ale najpierw zacznijmy od początku końca. Czas jaki pozostał mi do końca programu liczyłem na długo przed powrotem. Łatwiej było mi znieść tęsknotę za krajem. I choć to paradoksalnie zabrzmi, nawet tego nie czułem - "Nie o to chodzi, by złapać króliczka, ale by gonić go". Jakkolwiek ma to sens :P Zostawmy to...

Ostatni tydzień mojego pobytu zaczął się w poniedziałek, kiedy to zwolniłem pokój dla przyszłej niani. Rodzina skorzystała z jakiegoś programu dla osób posiadających amerykańskie obywatelstwo. Taka osoba zarabia około $600 tygodniowo. Dla porównania au pair tylko $195,75. Dziewczyna przyjechała do nas, aż z Karoliny Południowej. 4 dni prowadziła samochód i przy okazji coś tam zwiedzała :D

Przez kolejne dni miałem za zadanie wprowadzić około 20 letnia dziewczynę w obowiązki dnia codziennego. Czyli wszystko od pobudki, przez zrobienie śniadania, zawiezienie dzieci do szkoły i na dodatkowe zajęcia, po zorganizowanie im czasu wolnego, kończąc na kąpieli, przeczytaniu bajki na dobranoc i położeniu dzieci spać. Choć pracę zazwyczaj kończyłem tuż przed kolacją :]

I nieskromnie powiem, że mając porównanie tego tygodnia, zdałem sobie sprawę jak bardzo cierpliwy, oddany i życzliwy byłem dla mojej rodziny goszczącej. W skrócie; nie uważałem tego za pracę, ale traktowałem to tak, jakbym wypełniał obowiązki mojego własnego życia rodzinnego.

Host po tygodniowej podróży służbowej powrócił w sobotę do domu. Przywitał się z nianią i wieczorem poszliśmy do wykwintnej argentyńskiej restauracji na moją pożegnalną kolację. Powiem Wam, że w życiu nie byłem w tak luksusowej restauracji. Mnóstwo obsługi, stół szwedzki i kelnerzy, którzy widząc zieloną kartę na naszym stoliku, co chwile podchodzili z wieloma rodzajami mięsa. Kto miał życzenie, ten mógł skosztować :) Yummy! +5000 kcal gratis

W domu przyszedł czas na otwarcie prezentów. Otrzymałem magnezy na lodówkę z obrazkami narysowanymi przez dzieci, fotoksiążke ze zdjęciami podsumowującymi cały mój rok spędzony w Kalifornii. Oprócz tego super grę planszową, którą tam polubiłem i masę innych drobiazgów. 

A na sam koniec udanego wieczoru, czekał na nas deser - olbrzymi tort lodowy Oreo :) Oprócz tego bonusem były wybrane przeze mnie waniliowe lody z kawałkami ciastek oreo. Hości nie wiedzieli, czy lubię je w wafelku jako sandwich, czy też na patyku? Więc kupili oba rodzaje. Mniam, same słodkości :D

Tak więc ostanie chwilę spędzone z rodziną były dla mnie wisienką na torcie. Cieszę się, że to właśnie w gronie tej rodziny spędziłem swój drugi rok, jako au pair!

Ostatnie chwile

Z samego rana zawiozłem rodzinę na lotnisko. Polecieli do Tennessee na święta. Mój lot miał być dopiero po południu, wiec w drodze powrotnej zdążyłem pojechać na Mszę Świętą. Następnie miałem całe 2 godziny dla siebie. Czyli krótki odpoczynek, obiad i na deser ponownie moje ulubione lody oreo :] Ostatnią rzeczą, którą zrobiłem tego dnia przed udaniem się na lotnisko, było wzięcie udziału w ostatnim au pair meetingu. Pożegnałem się z moimi ulubionymi LCC. Podziękowałem za wsparcie, za wypieki domowej roboty, których nigdy nie brakowała w trakcie naszych spotkań oraz za całokształt pracy jako Local Childcare Consultant.

Na lotnisku

Długo przygotowywałem się do tej chwili. Chwili w której będę siedział w samolocie lecącym do Polski. Zastanawiałem się jakie to będzie uczucie? I wiecie co? Radość i zadowolenie, że wytrwało się do końca! Wykonałem odpowiedzialne zadanie i w końcu mogę udać się na zasłużony odpoczynek.

Odnośnie moje podróży mogę powiedzieć, że na lotnisku po zważeniu walizki ukazał mi się wynik 25 kg. Czyli 2 kg nadbagażu. Byłem przygotowany na taką okazję i wyrzuciłem stare ubrania, do których miałem sentyment. Wszelkie pozostałe rzeczy poupychałem do granic możliwości w plecaku. Jak dobrze, że na całej trasie San Francisco - Londyn - Warszawa - Szczecin, nie sprawdzono plecaku przy wejściu do samolotu. Na pewno przekroczyłem obowiązujące limity. Jako ciekawostkę dodam, iż w całym Jumbo Jetcie widocznym poniżej, klasa ekonomiczna zajmowała tylko tył samolotu - dosłownie jeden "przedział".

Dopiero na 30 minut przed planowym odlotem do Warszawy otrzymaliśmy informację, gdzie został podstawiony nasz samolot. Chwilę po starcie i nakręceniu filmiku z Heathrow, udało mi się w końcu zasnąć - 24h na nogach zrobiło swoje. Na całe szczęście obudziłem się w chwili kiedy samolot zaczął schodzić do lądowania. Kiedyś wyczytałem, że w trakcie startów i lądowań człowiek nie powinien spać ze względów zdrowotnych. Inaczej można zrobić sobie krzywdę.

Z Warszawy wystartowaliśmy z 25 minutowym opóźnieniem. Byłem niezadowolonym z tego powodu. Właśnie tyle czasu zabrakło mi, aby móc jeszcze podziwiać Szczecin za dnia. Szkoda bo nagrałbym dłuższy materiał dla filmiku, który umieściłem poniżej.

Po wylądowaniu na lotnisku czekała na mnie mama z bratem. Radość ogromna! Tak kończy się 2 letnia przygoda. Ale to jeszcze nie jest koniec bloga! W kolejnym poście pochwalę się swoją 4 tygodniową podróżą po Polsce. Dopiero po niej zrobię spis postów, których planowałem dokończyć po powrocie do Polski. I jak je uzupełnię, to będzie koniec :P

Let's keep in touch and maybe one day I'll try finish this blog :]

Walk for Life (2017) - San Francisco

Bardzo się ucieszyłem kiedy na tablicy ogłoszeń kościoła w Menlo Park, przeczytałem o autokarowym wyjeździe na Marsz dla Życia do San Francisco. Jest to coroczna manifestacja ruchów pro-life opowiadająca się za życiem od poczęcia do naturalnej śmierci. Organizowana jest w okolicy 22 stycznia, kiedy to w 1973 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał decyzję w sprawie Roe v. Wade, który ustanowił aborcję na życzenie prawem ziemi, co oznacza, że każdy stan w USA może samodzielnie regulować tę zasadę.

Jako osoba pro-life nie mogło mnie tam zabraknąć, ale pomimo soboty mogłem być tylko przez godzinę - musiałem wrócić, aby zająć się dziećmi :] W trakcie przedmarszowych wystąpień, usłyszeliśmy ze sceny, że prezydent Donald Trump drugiego dnia swojej kadencji przywrócił dekret „Mexico city policy”, czyli “zasadę globalnego knebla”. Zasada ta została po raz pierwszy wprowadzona w 1984 roku przez prezydenta Ronalda Reagana w Mexico City w czasie Międzynarodowej Konferencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Ludności i Rozwoju. Powoduje blokowanie finansowania przez USA wszelkich organizacji zajmujących się zdrowiem reprodukcyjnym i świadczących usługi doradcze w zakresie aborcji.

Oprócz tego wysłuchałem świadectwa Melissy Ohden. Kobiety która przeżyła własną aborcję. Na szczęście boskim zrządzeniem urodziła się zdrowa. Zachęcam do zapoznania się z jej historią.

Wystąpiła również Pam Tebow. Opowiedziała historię kiedy podczas misji katolickiej na Filipinach zachorowała na czerwonkę. A ponieważ była w ciąży lekarz zalecił jej wykonać aborcję. Odmówiła. Dziś jest mamą gwiazdy baseball Tim'a Tebow'a - zdobywcy Trofeum Heisman'a. W 2010 roku ona i jej syn pojawili się w reklamie Super Bowl promującej ruch „Pro-Life”.

Na stronie organizatora wyczytałem także, że był to jeden z najbardziej deszczowych miesięcy w historii Kalifornii: "Od czasu, gdy organizatorzy zaczęli przygotowywać Marsz o 7 rano, aż do jego zakończenia około 16:00, deszcz ustał. Znowu zaczął padać, gdy tylko Marsz się zakończył".

Czytając dalej możecie dowiedzieć się, że tuż za Marszem dla Życia, wyruszył Marsz Kobiet (Women’s March). Obydwa poszły tą samą trasą, w dół Market Street, aż do budynku promowego w San Francisco.

Współprzewodnicząca Marszu i współzałożycielka Eva Muntean powiedziała CalCatholic: „Chociaż podczas przygotowań spowodowało to wiele dodatkowej pracy, jak koordynacji z policją i organizatorami drugiego wydarzenia w celu zapobiegania konfliktom, teraz uważam, że było to opatrznościowe. Ponieważ w marszu kobiet dziesiątki tysięcy ludzi spacerowały po Market Street pod naszymi sztandarami „Aborcja rani kobiety”. Nie wszyscy byli fanatykami popierającymi aborcję i nawet do nich można było dotrzeć. Jesteśmy pozytywni, wiemy z przeszłych doświadczeń, że nasze przesłanie życia i miłości, nadziei i uzdrowienia dotrze do niektórych z tych kobiet. A nawet jeśli tylko do jednej, to ile warte jest to jedno życie, jedna dusza? Wszystko!"

Źródła: 1, 2, 3, 4, 5,

Pokazy lotnicze w San Francisco

Dzisiejszy wpis nie będzie obfitował w zdjęcia i nie dołączę do niego długiego filmu. Gdybym wiedział co mnie ominie, inaczej zaplanowałbym dzień, który rozpoczął się tak... 9 października pojechałem z Izą na polską Mszę do San Francisco. Gdzie następnie zjedliśmy pyszną prawdziwą polską kiełbaskę <yummy!> Potem przeszliśmy przez miasto, zahaczając o słynne wiktoriańskie domki tzw. Painted Ladies. Powinniście je kojarzyć z amerykańskich filmów. Pod spodem załączam stare zdjęcie. Dlaczego stare? Alamo Square w tym czasie przechodziło akurat renowację. Stamtąd najlepiej byłoby mi zrobić zdjęcie.

Painted Ladies

Na filmie z tego miejsca będziecie mogli usłyszeć przelatujące nieopodal samoloty. Ponieważ w tym czasie odbywał się w San Francisco Fleet Week, czyli Air Show. Dlatego jednym z punktów tego dnia było zobaczenie pokazu lotniczego popularnej grupy "Blue Engels". Powiem szczerze - w ogóle mnie się nie spodobali. Jest taki jeden wyraz, który doskonale to podsumuje - NUDA! 

Hm, większe wrażenie robi na mnie przelatujący A380, niż kilka odrzutowców lecących bardzo blisko siebie. Może dlatego, że myśliwce są bardzo małe... i tutaj jest dobry moment, aby zaprezentować Wam United Airlines - Jumbo Jet, który dał pokaz przed grupą "Niebieskich Aniołów". Wideo zapożyczone z YT. Żałuję, że przegapiłem taki wspaniały widok... ach!

Zanim przeszliśmy nad nabrzeża skąd był najlepszy widok na podniebne wyczyny, po drodze wstąpiliśmy do mojego ulubionego outletu - Marshalls. Iza musiała kupić prezenty przed powrotem do Polski :P Troszkę czasu nam tam zeszło... Następnie przeciskając się przez tłum trafiliśmy również na barwną paradę :)

Dzień kończyliśmy na Washington Square Park gdzie wspólnie z Izą, Jamesem oraz CiCi podziwialiśmy drogie samochody i wypiliśmy po Angry Orchard, czyli popularnym amerykańskim cydrze :P

Rowerem po San Francisco

Labor Day - święto pracy. Co zrobić z dniem wolnym? Pojechać do San Francisco. A ponieważ jest ono rozległe to najlepiej wybrać się tam rowerem. Dzięki czemu mogłem zobaczyć całe miasto, a szczególnie te miejsca, które pieszo są bardzo odległe od siebie :P Jednak chcąc zaoszczędzić sił i pieniędzy, rowerem podjechałem do drugiej strefy i wsiadłem do pociągu: 7 km - 20 min - oszczędność $2.25 :D

• Mapa z podziałem na strefy
• Cennik biletów
• Clipper - gdzie korzystać?

Przepraszam za słabą jakość filmu. Od dłuższego czasu czuję zniechęcenie blogowaniem i dlatego brak mi motywacji do dalszej pracy. Aczkolwiek materiał cały czas się kumuluje i mam nadzieję, że za kilka lat blog będzie ukończony w 100%. Życzcie mi wytrwałości :]

The end

PS. Pierwsza rowerowa wycieczka do SF -> kliknij tutaj :]

Alcatraz

Czego nie zrobiłem trzy lata temu, zrobiłem teraz. Czyli, odwiedziłem słynne Alcatraz. Miejsce, które swoją nazwę zawdzięcza hiszpańskiemu porucznikowi, który przybył tam statkiem 5 sierpnia 1775 roku. Nazwa „La Isla de Los Alcatraces” oznacza "Wyspę Pelikanów". 

Na dwa lata przed wybuchem wojny secesyjnej, na wyspie wybudowano fort, który w trakcie wojny pełnił również rolę wiezienia wojskowego. Natomiast w 1934 roku powstało tam więzienie federalne dla najgorszych przestępców. Przebywał tam Al Capone, który dostał karę 11 lat wiezienia za unikanie płacenia podatków. Łamania prohibicji nie potrafiono jemu udowodnić :D W 1963 roku wiezienie zamknięto z powodu zbyt wysokich kosztów utrzymania. 

Nadarzającą się okazję próbowali wykorzystać Indianie, którzy rok później przejęli niezamieszkaną wyspę. Powołali się na traktat z 1868 roku, który gwarantował Indianom zwrot każdej ziemi, którą porzuciły władze federalne. Richard McKenzie i kilku Siuksów po 4 godzinnej okupacji zostali jednak z niej wydaleni. 

W październiku 1969 pożar zniszczył American Indian Center w San Francisco. Działacze aktywistycznej grupy znanej jako "Indians of All Tribes", wyruszyli na wyspę 9 listopada pod wodzą studenta Richard'a Oakes'a w liczbie 5 osób. Następnego dnia zostali z niej usunięci przez straż przybrzeżną.

Ich determinacja była jednak zdecydowanie większa niż można było się spodziewać. 20 listopada tego samego roku, pod osłoną nocy ponownie powrócili na wyspę w liczbie 79 osób, w tym kobiet i dzieci. Oprócz tego ogłoszono także ciekawą deklarację:

"My, pierwsi Amerykanie, występując w imieniu Indian Wszystkich Plemion, korzystamy z prawa odkrywców i pod swą władzę bierzemy ziemię zwaną wyspą Alcatraz. Pragniemy zachować się w sposób sprawiedliwy i honorowy wobec zamieszkujących tę ziemię przodków rasy kaukaskiej i dlatego proponujemy im następujące warunki: rzeczoną wyspę nabywamy za 24 dolary płatne w czerwonej tkaninie i szklanych paciorkach, zgodnie z precedensem stworzonym przez białych, którzy w ten właśnie sposób weszli przed 300 laty w posiadanie podobnej wyspy. Wiemy, że równowartość 24 dolarów za 16 akrów gruntu stanowi cenę wyższą od tej, jaką zapłacono za wyspę Manhattan, zdajemy sobie jednak sprawę z faktu, że ceny gruntu podniosły się. Zaoferowana przez nas suma 1,24 dolara za akr znacznie przewyższa 47 centów za akr zapłacone przez białych pewnym plemionom z Kalifornii za ich ziemię. Mieszkańcom nabytej wyspy oddamy część ich terytoriów, która z pożytkiem dla nich zarządzana będzie przez Biuro do spraw Białych, ale będzie ich na zawsze, tak długo, jak wschodzić będzie Słońce, a rzeki będą wpadać do morza. Pokażemy tym ludziom, jak powinni żyć. Udostępnimy im naszą religię, naszą wiedzę i nasz styl życia, aby umożliwić im osiągnięcie naszego poziomu cywilizacji i podźwignięcie się ich samych, a także ich innych białych braci z pożałowania godnego stanu dzikości. Propozycję tę składamy w dobrej wierze i pragniemy, by wszelkie nasze stosunki z białymi cechowała sprawiedliwość i wzajemne poszanowanie godności."

Z początkiem okupacji, Indianie otrzymali olbrzymie poparcie społeczeństwa. Zaowocowało to założeniem na wyspie przedszkola, szkoły, radia, uruchomieniem generatorów prądu, otrzymaniem łodzi od rockowego zespołu "Creedence Clearwater Revival", którą to dowożono zaopatrzenie z nabrzeża nr 40, oraz wsparciem gwiazd filmu. W szczytowym okresie na wyspie przebywało nawet do 600 osób.

Niestety z początkiem 1970 roku, 13 letnia pasierbica charyzmatycznego Richard'a Oakes'a zginęła po upadku ze skarpy. Po tym wydarzeniu Oakes wraz z żoną opuścił wyspę, a indiańscy studenci powrócili do nauki. Ich miejsca zajmowali hipisi i włóczędzy. Na wyspie pojawił się alkohol i narkotyki. To skłoniło Indian do odmawiania noclegu dla osób postronnych. Z czasem poparcie społeczeństwa i morale aktywistów zaczęły opadać. Rząd Stanów Zjednoczonych stracił cierpliwość w skutek niemożności uzyskania kompromisu i wykorzystał sytuację kiedy na wyspie pozostało tylko 15 protestujących (6 mężczyzn, 5 kobiet i 4 dzieci). 11 czerwca 1971 roku siły rządowe zakończyły trwającą prawie 19 miesięcy okupację wyspy. Alcatraz dla turystów otworzyło się dopiero 1973 roku.

Mimo wszystko Indianie dopięli swego. Zwrócili uwagę Ameryki i całego świata na swoją trudną sytuację. Alcatraz zaowocowało korzystnymi dla nich zmianami w prawie. Oprócz tego rząd USA zwrócił miliony akrów ziemi przodkom Indian...

Wyszukując źródła, trafiłem na kilka historii dotyczących Alcatraz. W szczegółach nieznacznie różnią się one od siebie. Dlatego powyższy tekst w niewielkim stopniu może odbiegać od faktów historycznych. Proszę mieć to na uwadze! 

Wzbogacony o wcześniejsze doświadczenie, bilety na prom wycieczkowy nabyłem dużo, dużo wcześniej. W okresie wakacyjnym prawie niemożliwe jest zakup jakiegokolwiek biletu. Warto o tym pamiętać, jeśli zdecydujecie się odwiedzić wyspę.

W dzień mojej wycieczki na Alcatraz niestety nie trafiłem na dobrą pogodę. San Francisco było całkowicie zachmurzone. Zresztą pogoda tutaj zawsze jest gorsza, niż w Krzemowej Dolinie. A dzieli ją tylko 25 km. Często rano występują mgły, dokucza wiatr, i temperatura jest niższa o kilka stopni. Oprócz tego jest tam bardzo tłoczno, drogo i trzeba się nieźle nachodzić. Cieszę się, że ta nie mieszkam :P 

Pozostało mi już tylko zaprosić Was na moją video-fotorelację :]

Odpływamy!

2 km później

No to schodziymy :]

Pora wracać :]

Na koniec wycieczki warto zerknąć na makietę :P

PS. Na samym początku mojej przygody w Teksasie, od wracającego z podróży służbowej hosta, otrzymałem w prezencie czapkę z napisem "Alcatraz". Czyżby przeczuwał, że na drugi rok wybieram się do Kalifornii?

PS2. Pierwszy raz zdarzyło mi się pomylić kolejność dodawania postów :P